De wensen van de Iraanse moellahs voor 2016

De wensen van de Iraanse moellahs voor 2016

                

17 januari 2016

nShare4

Van: Simin Nouri, president van de Iraanse Vrouwenbeweging in Frankrijk

Gepubliceerd in Le Huffington Post, 15 januari 2016

Het nieuws is net begin van dit jaar binnen gekomen: negentien terechtstellingen in Iran in een tijdsspanne van vier dagen, drie van hen werden in het openbaar opgehangen waarbij angstaanjagende afbeeldingen gepubliceerd werden in de officiële landelijke pers.  

Is dit een aanwijzing voor de dramatische comeback van Rouhani’s Iran in de armen van de internationale gemeenschap en zijn manier om zijn gelukwensen voor het Nieuwe Jaar te presenteren?

Onverschillig voor de 62^e achtereenvolgende veroordeling door Algemene Vergadering van de Verenigde Naties gaat de Opperste Leider van het regime door met ophangen en straffen.

In feite stemde de VN op 17 december 2015 voor een resolutie die werd aangenomen en nog steeds dringt de VN er bij het Iraanse regime op aan “om in hun wetsteksten en in de praktijk, openbare executies en terechtstellingen in strijd met hun internationale verplichtingen af te schaffen” en “om te verzekeren dat in hun wetsteksten en in de praktijk niemand onderworpen wordt aan foltering of andere wrede, onmenselijke of vernederende behandeling”.

De resolutie drukte ernstige zorg uit over “alle vormen van discriminatie en andere schendingen van mensenrechten van vrouwen en meisjes, geweld tegen mensen die horen bij erkende en niet erkende religieuze minderheden” en riep het regime in Teheran op om een eind te maken aan “alle vormen van discriminatie en andere schendingen van mensenrechten van mensen die deel uitmaken van etnische, taalkundige of andere minderheden”….

Mensenrechtenorganisaties en verdedigers volgen op de voet de veelvuldige overtredingen van deze theocratie die al 35 jaar lang veroordeeld wordt en die zich een onwaardig lid betoont van de Verenigde Naties.

Terwijl de Iraanse regering de meeste internationale conventies heeft getekend, waaronder het VN Handvest, geeft de “gematigde” regering van Rouhani heel weinig om de Universele Declaratie van de Rechten van de Mens.

Vandaag zijn in Iran de Iraniërs niet “vrij en gelijk in waardigheid en rechten” (Artikel 1).

Onder de Khomeiny-doctrine van het Islamitisch kalifaat wegen ”Gods wetten” op tegen de vrijheid, gelijkheid en waardigheid zoals de wetten van de mensen die zien.

Iraniërs hebben niet “het recht op leven, vrijheid en onschendbaarheid van hun persoon” onder het bewind de Opperste Leider (Artikel 3).     
Ook hier is er een “humanistische” visie die niet voldoet aan de beginselen van Sharia moellahs.

Iraniërs worden “onderworpen aan foltering, wrede of onterende behandeling”(Artikel 5).
Het Islamitisch kalifaat dat Iran al 37 jaar regeert, beschouwt marteling, openbare ophanging of de wet van vergelding als een goede zaak voor de samenleving en de aanpak van corruptie.

Iraniërs hebben niet het “recht op daadwerkelijke rechtshulp van bevoegde nationale rechterlijke instanties” (Artikel 8).
Is het nodig u eraan te herinneren dat in Iran nationale rechterlijke instanties onderworpen zijn aan de Sharia van de moellahs?

Iraniërs kunnen onderworpen worden aan “willekeurige arrestatie, detentie of verbanning”(Artikel 9). Dat men er leeft onder een religieuze dictatuur, behoeft geen betoog.

Iraniërs hebben niet het “recht op vrijheid van mening en meningsuiting” (Artikel 19)... Deze concepten zijn in de “Islamitische Republiek” Iran synoniem voor de vrijheid van godslastering.

De stem van verontwaardiging in Iran wordt steeds luider tegen de golf van ophanging, soms in het openbaar.

Beroofd van de vrijheid van meningsuiting de boze roep va de families van de slachtoffers weerklinkt in de sociale netwerken die zwaar gecensureerd worden.

Op haar Facebook pagina reageerde Sholeh Pakravan, de getroffen moeder van Reyhaneh Jabbari, op deze nieuwe “tragische golf” van executies.

Na zeven jaar in de gevangenis onder omstandigheden die voor een jonge vrouw ondraaglijk zijn, werd op 5 oktober 2014 haar dochter van 26 opgehangen onder de wet van vergelding (Qisas) voor het uit zelfverdediging doden van een oude werknemer van het Iraanse Ministerie van Veiligheid die haar probeerde te verkrachten.

Mevrouw Pakravan is bezorgd over de negatieve gevolgen van het weerzinwekkende schouwspel van openbare executies door ophanging op passanten en met name op kinderen, die met afschuw de laatste ademstoten van de gemartelden bekijken.

Om een kraan te plaatsen op publieke locaties door het hele land wat deze gekwelde moeder betitelt als “gepland en met een nauw omschreven doel”, is een van de gebruikelijke manieren waarop  het Khomeinistische regime probeert te overleven.
Met het terroriseren van een verbitterde bevolking en het opleggen van een klimaat van onafgebroken geweld in de samenleving proberen de moellahs hun fragiele macht te redden, waarbij zij nergens voor terugdeinzen om de absolute baas van het land te blijven.

De politiemacht van het regime wordt dikwijls gedwongen om hun buurt te doorkruizen, als er executies worden uitgevoerd uit vrees dat er protesten komen van passanten uit solidariteit met de families van degenen die geëxecuteerd worden.

De moeder van Reyhaneh wijst er terecht op dat sinds de invasie van de Mongolen Iran niet blootgesteld is aan zulke gruweldaden.

Aan de vooravond van het officiële bezoek aan Parijs komt Hassan Rouhani, de “gematigde” president, kennelijk om over zaken te spreken door het tonen van de hypocriete kant van de moellahs ter rechtvaardiging van de 2.000 doden van zijn mandaat door “gewoon de goddelijke wetten uit te voeren”.

Het zou beschamend zijn voor de media als zij volharden in hun oorverdovende stilte over wat er werkelijk dagelijks in Iran gebeurt.

Sunday Telegraph: Rouhani is geen gematigde

Sunday Telegraph: Rouhani is geen gematigde       23 Januari 2016   

Westerse regeringen zijn gewoon naïef om te denken dat de Iraanse president Hassan Rouhani een gematigde is, schreef de bekende Britse columnist Christopher Booker in The Sunday Telegraph.
"Sinds het de algemeen aanvaarde lijn van het Westen is om Rouhani als een 'gematigde' en als éen van de ‘goeieriken’ te beschouwen, is het nu toch tijd om zich de realiteit van het door hem gerepresenteerde regime voor de geest te halen. Ten eerste dient men er zich van bewust te zijn dat de werkelijke macht  in Iran niet bij Rouhani ligt, maar bij de Opperste Leider, de Ayatollah Khamenei, die direct bevoegd is voor het Iraanse Revolutionaire Garde-Corps (IRGC), het Iraanse equivalent van de vroegere Soviet-KGB, die in het binnenland een meedogenloos bewind voert en in het buitenland terreur in het hele Midden-Oosten steunt," schreef Booker in The Sunday Telegraph van 24 januari.
Hij voegde eraan toe dat de vrijgave van de 38 miljard pond aan bevroren Iraanse tegoeden – als tegenprestatie voor de reductie van het kernwapenprogramma van het Iraanse regime – door het IRGC ingezet zal worden om zijn negatieve activiteiten voort te zetten en te versterken.
"Het IRGC is niet alleen sinds 2011 de voornaamste steunpilaar van hetAssad-regime in Syrië, inclusief de vatbommen. Het beheerst ook meer dan 50% van de Iraanse economie zodat deze 38 miljard pond aan vrijgegeven tegoeden rechtstreeks in de koffers van het IRGC zullen verdwijnen, waarmee het dan zijn zaakjes kan afhandelen."
"Sinds de 'gematigde' Rouhani in 2013 aantrad, heeft Iran een door Amnesty International zo genoemde ‘verbijsterende terechtstellingsgolf ' ontketend, waardoor het land het naar rato van de bevolkingsomvang hoogste terechtstellingscijfer van de wereld bereikte. De slachtoffers van deze moorden en gevangenisstraffen omvatten journalisten, christenen en verder iedereen die als een politieke of religieuze dissident beschouwd kan worden– gehoorzamend aan de ‘bevelen van God’, zoals Rouhani in 2014 verklaarde"
"De november-deal, die Rouhani niet eens hoefde te tekenen, mag dan wel in het Westen en Teheran als een triomf gevierd zijn, maar hij laat te veel vragen onbeantwoord (Iran heeft alleen toegezegd het aantal van zijn nucleaire centrifuges met tweederde te verminderen),. en het zou niet de eerste keer zijn dat Rouhani erin geslaagd is het Westen zand in de ogen te strooien."
"In 2006 ging hij er in Teheran prat op 'het Westen voor de gek te hebben gehouden' bij die eerdere 'nucleaire deal' die hij door onderhandelingen in Wenen in 2004 bereikt had, en daarvóór was er in 1986 het 'Iran-gate- schandaal, toen Amerika in het geheim Iran van wapens voorzag in ruil voor de vrijlating van zeven door IRGC-agenten in Libanon gevangengenomen Amerikaanse gijzelaars. De raketten werden aan Iran geleverd, maar aanvankelijk werden slechts drie gijzelaars vrijgelaten, waarna er prompt ter vervanging wederom drie Amerikanen gegijzeld werden."

Het artikel voegde eraan toe: "De Iraanse chef-onderhandelaar bij deze deal was Rouhani, die ook toen al in het Westen als een ‘gematigde’  gekarakteriseerd werd. Toen het hele fiasco was uitgegroeid tot het grootste schandaal in het Reagan-tijdperk, publiceerde de Washington Post een vlammend editorial onder de titel 'De Gematigde Fantasie', dat de naïviteit van het  Westen hekelde met zijn waanbeeld dat er in het Iraanse regime 'gematigden' zouden zijn, die op de een of andere manier van de almachtige Opperste Leider zouden verschillen. Als de Verenigde Staten deze waan niet aangehangen zouden hebben, zo de conclusie van de krant, dan zou er geen 'enorm en kostbaar misverstand ontstaan zijn'. Dertig jaar later blijkt deze les nog steeds niet geleerd te zijn."

Iran: Leven van gewetensbezwaarde Gevangene Alireza Golipour in Gevaar

Er is een groeiende bezorgdheid om het lot van een weinig bekende Iraanse politieke gevangene, Alireza Golipour. Volgens berichten van de Vereniging van Iraanse Politieke Gevangenen verkeert het leven van de politieke gevangene Golipour in groot gevaar, op basis van de wrede omstandigheden waarin hij vastgehouden wordt en van zijn verslechterende medische toestand.

Golipour, die op het moment opgesloten zit in de Evin-gevangenis, was gearresteerd op grond van de beschuldiging, dissidenten en protesterenden na de massale protesten in 2009 in Iran geholpen te hebben. Golipour werd reeds in 2012 gearresteerd, maar wacht nog steeds op een formeel vonnis m.b.t. tot de ingebrachte beschuldigingen.

Men gaat er echter ook van uit dat Golipour vervolgd werd wegens het aanklagen van corruptie in regeringskringen, waaronder onthullende bewijzen tegen het hoofd van het Inlichtingen-Ministerie, Seyed Mahmoud Alavi. Het feit dat Golipour de corruptie van  functionarissen van het regime aan de kaak stelde, maakt begrijpelijk waarom hij tijdens zijn opsluiting martelingen en mishandelingen in de beruchte Evin-gevangenis moest ondergaan.

Golipour werd gemarteld en verkeert daardoor in een kritieke conditie. Hij lijdt aan een hartkwaal, inwendige bloedingen en onlangs werd een tumor op zijn longen vastgesteld, waardoor zijn gezondheidsproblemen nog eens extra gecompliceerd werden.

Volgens berichten van binnen uit de Evin-gevangenis bevindt Golipour zich in hongerstaking uit protest tegen zijn slechte behandeling. De bezorgdheid is groot dat de verwaarlozing van zijn medische behandeling een doelbewuste poging is om een einde te maken aan zijn leven. Een verdere bron van zorg bij dit geval is het feit dat justitiële autoriteiten naar verluidt verklaard hebben dat zijn dossier op de revolutionaire rechtbank 91 zoekgeraakt is.
De zaak van Alireza Golipour is illustratief voor de manieren waarop het Iraanse regime  dissidenten, activisten en hen die het aandurven de corruptie binnen de regering aan de kaak te stellen, vervolgt. Deze zaak is nog eens extra belangrijk nu de Algemene Vergadering van de UNO op het punt staat over Resolutie A/C.3/70/L.4, die gaat over de bevordering en bescherming van de mensenrechten in Iran, te stemmen.
De internationale gemeenschap moet alles in het werk stellen deze zaak van Alireza Golipour en van honderden andere politieke gevangenen als hij onder de aandacht te brengen.

Hamid Yazdan Panah is een Iraans-Amerikaanse mensenrechtenactivist en advocaat gespecialiseerd in immigratie en asiel in het gebied van de Baai van San Francisco.

Duizenden Iraniërs protesteren tegen Rouhani in Parijs

Duizenden Iraniërs protesteren tegen Rouhani in Parijs

Donderdag 28 januari 2016

Hassan Rouhani is één van de oudste functionarissen die verantwoordelijk zijn voor de schendingen van mensenrechten en bloedbaden in de regio.

Het bezoek aan Parijs van Hassan Rouhani, president van het geestelijk regime, werd onthaald op een golf van protesten van Iraniërs, politieke figuren uit de Franse politiek, mensenrechtenorganisaties en activisten en Franse burgers.

Donderdagmiddag deden de demonstranten in een grote demonstratie in Parijs (Place Denfert-Rocherau) een beroep op de Franse ambtenarij om Rouhani te tuchtigen voor de verschrikkelijke toestand van mensenrechten in Iran, voor de politiek om terrorisme en fundamentalisme te exporteren en voor de verwoestende conflicten in de regio, met name voor de steun aan de misdadige president van Syrië, Bashar al-Asad.

Een aantal figuren uit de Franse en Europese politiek evenals delegaties die de mensen uit Syrië en Jemen vertegenwoordigden, namen deel aan de demostratie.
Zij hielden toespraken en liepen mee met de betogers om hun solidariteit te betuigen met de doelen van dit protest.

Demonstranten die zich hadden verzameld op Place Denfert-Rochereau drukten hun afschuw uit over de aanwezigheid van deze demagogische en criminele moellah in het land van mensenrechten en asiel, terwijl ze slogans scandeerden als “Rouhani is een misdadiger en een vijand van Iraniërs”, “Weg met het beginsel van “de Opperste Leider”; lang leve het nationale Bevrijdingsleger”, “Criminele Rouhani, je ondergang is onderweg”, “Met duizenden executies, weg met Rouhani”, “Elke gevangene roept: weg met Rouhani” en “Schaamte over deze deal, contracten en verzoening”. 

In deze massale betoging bevonden zich onder de sprekers: Gilbert Mitterrand – president van France Libertés en zoon van wijlen François Mitterrand, Franse president -, senator Jean-Pierre Michel, Giulio Maria Terzi – voormalig Minister van Buitenlands Zaken van Italië -,
Alejo Vidal-Quadras - President van het Internationale Comité Op Zoek Naar Gerechtigheid (ISJ) en voormalig vicepresident van het Europees Parlement -, José Bové – lid van het Europees Parlement voor Frankrijk -, Rama Jade – voormalig Franse secretaris van Staat voor Mensenrechten -, Henri Leclerc – prominent Frans advocaat en jurist -, Dominique Lefevbre – lid van de Franse Assemblée Nationale -, Jean- François Legaret en Jacques Boutaul – burgemeesters van het eerste en tweede district van Parijs -, Struan Stevenson - president
van de Europese Associatie voor Vrijheid in Irak (EIFA) -, Michel Kilo – lid van de Syrische oppositie -.

Gérard Lauton las stukken voor uit een brief van de grote vakbonden aan de Franse president waarmee ze protesteerden tegen Rouhani’s rondreis.

Sprekers benadrukten dat Rouhani zich altijd geschaard heeft onder de hoogste functionarissen en de onwrikbaarste verdedigers van het beginsel van de Opperste Leider en in de afgelopen 37 jaar aldoor betrokken is geweest bij de onderdrukking van het Iraanse volk, bij de slachting van mensen in de regio met name in Syrië en Irak en hij ondersteunt het fundamentalisme.

Zij onderstreepten dat wegkijken van de schending van de vrijheden in Iran ter wille van het vergroten van economische redenen en toenadering tot dit regime ten koste gaat van het Iraanse volk en het Verzet niet alleen immoreel is en veroordeling verdient, maar een factor vormt die onveiligheid en conflicten in de regio en in de wereld vergroot.

Sprekers spraken hun steun uit aan bewoners van Camp Liberty en onderstreepten de noodzaak van hun welzijn en veiligheid.

Ze benadrukten ook dat het Iraanse regime met gedrag dat geen respect toont voor  internationale normen nooit een betrouwbare partner kan zijn in de strijd om het grimmige fenomeen van fundamentalisme in het nabije oosten en het Midden-Oosten uit te roeien.
Ze zeiden ook dat een vrij en democratisch Iran een basisvoorwaarde is voor de stabiliteit in de regio.

In de laatste verklaring van de betoging spraken de betogers hun steun uit aan het Iraanse Verzet en met name aan het 10-punten platform, voor het vestigen van een republiek die gebaseerd is op respect voor mensenrechten, scheiding van kerk en staat, gelijkheid voor mannen en vrouwen en vreedzaam samenleven.

Ze stelden nadrukkelijk dat de fundamentalisten die Iran regeren en die door het Iraanse volk bestempeld worden als de Peetvader van ISIS, de steun en sponsor zijn van het Islamitische fundamentalisme in onze wereld.

Executie-golven in Iran veroordeeld in Nederland

Executie-golven in Iran veroordeeld in Nederland

januari 2016   22:43 

Mensen die het Iraanse verzet steunen, hielden zaterdag, 16 januari, twee demonstraties in de binnenstad van Amsterdam en buiten bij het Nederlandse Parlement in Den Haag waarbij ze de grove schending van mensenrechten in Iran veroordeelden, met name de terechtstellingen door het Iraanse regime.

Deelnemers aan deze demonstraties deden ook een beroep op de grote wereldmachten om tegenover de “peetvader van het terrorisme” in Iran af te zien van de politiek van verzoening door concessies.
Deze demonstranten eisten ook praktische maatregelen van de internationale gemeenschap bij het veroordelen van de martel- en terechtstellingspraktijk in Iran en ze eisten dat officiële beambten van het regime worden voorgeleid voor internationale rechtbanken.

Op de spandoeken die de demonstranten toonden, stond onder meer dat de president van de mollahs, Hassan Rouhani, president is van 2.000 executies en dat elke toenadering tot het Iraanse regime moet gebeuren op voorwaarde dat de executies in Iran ophouden.

In de eerste 16 dagen van januari heeft het onmenselijke regime van de mollahs in Iran 53 gevangenen, onder wie 1 vrouw, in diverse steden naar de galg gestuurd
Vier van hen zijn in het openbaar opgehangen en de meeste gevangenen zijn groepsgewijs geëxecuteerd.

De mensenrechten situatie in Iran is snel achteruit gegaan.
Meer dan 2.000 personen zijn terechtgesteld onder Hassan Rouhani’s gezag als President van het Regime.
Dit is het hoogste aantal executies in 25 jaar en het geeft een toename weer van de aantallen die Iran al verzekerd hadden van de positie van natie met de meeste terechtstellingen per hoofd van de bevolking.

Op 17 december 2015 nam de Algemene Vergadering van de VN een resolutie aan die ten strengste de wrede en systematische schending van de mensenrechten in Iran veroordeelde, vooral de willekeurige en de massa-terechtstellingen en het toenemend geweld tegen en de discriminatie van vrouwen en etnische en religieuze minderheden.

Na het aannemen van de 62e VN resolutie die de schendingen van de mensenrechten in Iran bekritiseert, deed Maryam Rajavi, de gekozen president van het Iraanse verzet, een beroep op de VN Veiligheidsraad om de leiders van het geestelijk regime verantwoordelijk te stellen en hen te vervolgen voor misdaden tegen de menselijkheid.

Zij onderstreepte dat dit een noodzakelijke stap is op weg naar respect voor het stemmen door de internationale gemeenschap vóór het veroordelen van de systematische en verschrikkelijke schendingen van de mensenrechten in Iran.

theguardian Wachten op de dood: de Iraanse kind-gedetineerden in afwachting van hun terechtstelling – hier foto’s

theguardian 
Wachten op de dood: de Iraanse kind-gedetineerden in afwachting van hun terechtstelling – hier foto’s 
In Iran zijn meisjes vanaf negenjarige leeftijd juridisch verantwoordelijk voor hun daden en kunnen ter dood veroordeeeld worden voor misdaden als moord, vervoer van drugs en gewapende roofoverval. Sadegh Souri, winnares van de Lens Culture visual storytelling awards 2015, heeft meisjes gefotografeerd onder de harde omstandigheden van jongerendetentie – velen van hen houden de tijd bij tot ze 18 jaar worden, de leeftijd waarop hun terechtstelling voltrokken zal worden.
Vrijdag 8 januari 2016 07.00u. Voor het laatst gewijzigd op dinsdag 12 januari 2016 17.49u. 
Foto: In woord en beeld het wachten op de doodstraf, door Sadegh Souri

Mahsa is 17. Ze werd verliefd op een jongen en wilde met hem trouwen, maar haar vader was tegen dit huwelijk. Op een dag had ze een stevige ruzie met haar vader, ze werd kwaad en doodde hem met een keukenmes. Mahsa’s broers eisen de doodstraf voor haar

Shaqayeq, 15, zit bijna een jaar in de gevangenis op beschuldiging van een roofoverval op een winkel in Teheran. Zij en haar vriend gingen de winkel binnen, en toen de politie aankwam, ontsnapte haar vriend, maar Shaqayeq werd gearresteerd. Haar doodvonnis werd uitgesproken met de de bepaling dat het voltrokken zal worden op het moment dat ze 18 wordt. Haar grootmoeder kwam haar na een jaar bezoeken.