Iran is het op één na droevigste land ter wereld

 5 november 2016 

Het hoofd van de Bond van Sociaal Werkers van het Iraanse Regime bevestigde op woensdag 2 november  dat Iran onder de regering van de Mullahs het droevigste land ter wereld is, op Irak na.

Volgens het staatsnieuwsagentschap ISNA, stelde Hassan Mousavi Chalak dat, gebaseerd op de gemiddelde statistieken m.b.t. sociaal geluk van een aantal gerenommeerde internationale organisaties, Iran niet valt onder de “gelukkige” landen. Hij voegde toe: “van 185 landen, staat Iran op plaats 105 en voor wat betreft de meest ongelukkige landen staat Iran bijna helemaal onderaan, 1 plaats boven Irak. Wij zijn het op één na droevigste land ter wereld, na Irak.”

Hij wees op het hoge aantal psychische stoornissen in het land en zei: “sommige statistische studies wijzen uit dat 35% van de bevolking van Teheran een psychische stoornis heeft. Echter, in sommige delen van Teheran loopt dit aantal op tot een schokkende 80%, wat staat voor meer dan kritiek en meer dan ooit vragen stelt m.b.t. sociaal welzijn.”

Mousavi Chalak weer erop dat al op 10-jarige leeftijd wordt gestart met prostitutie en voegde toe “de veiligheid van nu en in de toekomst is verbonden met de sociale problemen van nu, omdat de meest kritieke problemen op sociaal gebied liggen.”

Ook wees hij erop dat: “sommige officiële statistieken de werkelijkheid niet goed weergeven. Zij tonen aan dat de officials geen goed beeld hebben van deze problemen Bijvoorbeeld wordt het aantal drugsverslaafden op 2.3 miljoen gesteld, terwijl actuele cijfers een veel hoger aantal aangeven.”

Hij zei dat de situatie, zelfs volgens deze incorrecte statistieken, al slecht is en voegde toe: ”voor wat betreft verslaving geldt dat het aantal verslaafden in Iran even groot is als in India, terwijl het aantal inwoners van India 15 maal zo groot is.”

Hij stelde dat: “het aantal huishoudens dat draait op een vrouw in de afgelopen 5 jaar is toegenomen met 100% en er zijn geen plannen om hen te organiseren.”

Ook wees Mousavi Chalak op de 200.000 alcoholisten in het land en zei: “in het verleden dachten wij dit te voorkomen door hard optreden en strenge straffen, maar vandaag denken we daar heel anders over.”

Iran: Politieke gevangene schrijft brief aan Speciale Rapporteur van VN

5 november 2016

De politieke gevangene Reza Akbari Monfared heeft een brief aan de Speciale Rapporteur voor de Mensenrechten van de VN geschreven, waarin hij protesteert tegen de beperkingen die aan zijn zuster (Maryam Akbari Monfared.) werden opgelegd door het Mullah regime. Het is haar verboden om bezoek te krijgen van haar familie en kinderen en ze wordt ook beschuldigd van het voeren van een proces tegen de aanrichters van het bloedbad in 1988.

Reza Akbari Monfared vroeg aan mevr. Asma Jahangir om deze zaak te onderzoeken.

Dit is zijn brief:

3 november 2016

Van: Reza Akbari Monfared, Gohardasht (Rajai Shahr) Karaj

Aan: mevr. Asma Jahangir, Speciale Rapporteur voor de Verenigde Naties

Ik groet u beleefd.

Toen ik deze week op weg was om mijn zuster te bezoeken, realiseerde ik mij dat het haar is verboden om bezoek te ontvangen. Ter informatie: ik ben Reza Akbari Monfared gevangene in de Gohardasht gevangenis (Rajai Shahr) en mijn zuster Maryam Akbari Monfared zit gevangen in de Evin gevangenis.

Mijn familie vertelde mij deze week dat mijn zuster geen bezoek mag ontvangen van haar familie of kinderen. De reden die daarvoor werd opgegeven is dat zij, door middel van haar brief, een rechtszaak is gestart tegen degenen die het bloedbad in 1988 hebben aangericht. In haar brief richtte zij zich tot deze daders als diegenen die de reputatie van haar land aantasten..

Haar brief onthult geen geheimen van het regime en leidt niet tot een schandaal. Ze schreef slechts om een uitleg te krijgen met betrekking tot de dood van onze zusters en broeders. Ze wil weten waarom onze zusters en broeders werden geëxecuteerd zonder een specifieke reden en terwijl zij hun gerechte straf al hadden uitgezeten in de gevangenis. Hoe kunnen ze dit beschouwen als een misdaad en als bedreiging van de nationale veiligheid, terwijl het zaken betreft van 28 jaar geleden?

Daarvoor al werd ook mij verboden bezoek te ontvangen, omdat ook ik een brief had geschreven met hetzelfde verzoek tot vervolging van de schuldigen aan het bloedbad van 1988. De aanleiding voor de brief die ik u nu schrijf is om u op de hoogte te brengen van de situatie van mijn zuster. Zij is ondervraagd met betrekking tot het schrijven van haar brief en aan haar wordt bezoek ontzegd. Dat is op zichzelf al een bekentenis van de misdaad, omdat de rechterlijk macht op de hoogte is van deze feiten. De kinderen van mijn zuster, waarvan er één nog maar 11 is, mogen hun moeder niet bezoeken vanwege een brief. De rechterlijke macht volgt nog steeds de policy van 1988 en straft niet slechts de schuldigen, maar ook hun verwanten en gezin.. De rechters voldoen niet aan het rechtsprincipe dat alleen een schuldig individu moet worden bestraft, maar straft ook allen die verbonden zijn met die personen. Daarom verzoek ik u als belangrijkste vertegenwoordiger van de mensenrechten om aandacht te schenken aan deze zaak In het rechtssysteem en bij het regime zijn er geen mogelijkheden tot het verkrijgen van recht en een proces aanspannen wordt beschouwd als een misdaad.

Education International (EI) start een wereldwijde campagne ter bevrijding van onderwijsvakbondsleider in Iran

 05 november 2016

Education International (EI) roept zijn leden op in actie te komen en te protesteren tegen de gevangenisstraf van 6 jaar van Esmail Abdi, een leider van de Teheraanse vakbondsvereniging. Het vonnis werd uitgesproken op 7 oktober door Kamer 36 van de beroepsrechtbank van Teheran.
EI moedigt zijn leden-organisaties en die wederom hun individuele leden om via de LabourStart een petitie te richten tot de autoriteiten.
EI heeft de autoriteiten van de Islamitische Republiek Iran erover geïnformeerd dat de beschuldigingen, waaronder “samenkomsten en samenzwering tegen de nationale veiligheid”, ongerechtvaardigd zijn en in strijd met meerdere mensenrechtenconventies, waaronder de vrijheid van meningsuiting en van vereniging, en daarnaast ook in strijd met het recht van de vakbond om bij onderwijsthema’s geconsulteerd te worden. Abdi was samen met drie andere Iraanse activisten van de onderwijsvakbond reeds in juli 2015 onrechtmatig vastgehouden om hen te beletten het 7e Wereldcongres van Education International in Ottawa, Canada, bij te wonen. Een hongerstaking van Abdi en massale solidariteitscampagnes in Iran en van vakbonden uit de hele wereld leidde tot de vrijlating van Abdi in mei 2016.
Dit recente hernieuwde vonnis komt op een moment dat het neoliberale beleid van het regime een crisis in het onderwijsbestel van het land en in de levensomstandigheden van de docenten heeft veroorzaakt. Privatisering en commercialisering van het onderwijs hebben elke vorm van gelijke kansen in het Iraanse onderwijs vernietigd. Veel studenten, met name meisjes, uit gezinnen met lage inkomens in landelijke en nomadische gebieden zijn nu praktisch uitgesloten van onderwijsdeelname, zoals rapporten aangeven dat 3,5 miljoen leerlingen geen school bezoeken.
Iraanse docenten blijven lesgeven ondanks het feit dat ze beroofd zijn van hun grondrechten. Vaak liggen de salarissen van docenten onder de armoedegrens. De protesten en stakingen van Iraanse docenten in het hele land van de afgelopen jaren bewijzen hun dringende eisen voor een systematische hervorming. Elk jaar emigreren niet minder dan 150.000 hooggekwalificeerde Iraniërs, een aantal daarvan tengevolge van de hoge werkloosheid, maar ook de politieke onderdrukking en het ontbreken van religieuze vrijheid zijn beslissende factoren bij het besluit tot emigratie.
De autoriteiten proberen de grieven van de docenten tot zwijgen te brengen door repressie en  toenemende opsluiting van vakbondsmensen en activisten.
EI roept zijn leden op nu in actie te komen:
(31 oktober 2016)