Iraans Hof legt Christelijke Bekeerling ook Gevangenisstraf van Vijf Jaar op 29 maart 2017

- De gevangenisstraf van vijf jaar die de rechtbank in eerste instantie de Iraanse christelijke bekeerling, Ebrahim Firouzi, oplegde, is in hoger beroep bekrachtigd.

Het zogenaamde Revolutionaire Hof heeft Firouzi schuldig bevonden aan “het vormen van een groep met als doel de nationale veiligheid te ontwrichten”, terwijl verdedigers van de mensenrechten zeggen, dat Firouzi alleen maar in de gevangenis zit om zijn geloof.

Afdeling 28 van de zogenaamde Revolutionaire Raad van Teheran, voorgezeten door Mohammad Moghiseh veroordeelde Ebrahim Firouzi in maart 2015 tot vijf jaar gevangenisstraf op beschuldiging van “het vormen van een groep om de nationale veiligheid te verstoren”.

Volgens rapporten ontkende Ebrahim Firouzi bij elk onderdeel van het gerechtelijk proces dat hij ooit een groep zou hebben gevormd om de nationale veiligheid te verstoren. Desalniettemin, was het gepresenteerde bewijs bij het hoger beroep gedeeltelijk hetzelfde als wat eerder tegen hem was ingebracht, wat geleid had tot de straf die hem in het verleden was opgelegd.

Firouzi heeft in de Rajaeeshahr gevangenis gezeten in Karaj nadat zijn straf was uitgesproken. Nu vertelt Mansour Borji, woordvoerder voor het Artikel 18 Comité van de Verenigde Raad van Iraanse Kerken in Londen (Hamgaam) aan Radiofarda dat Firouzi’s straf bekrachtigd is en dat de christelijke bekeerling de komende jaren in de gevangenis moet doorbrengen.

Ook volgens ‘Mohabat Nieuws’, een Iraans christelijk contactpunt, is het eindoordeel van de beroepszaak op 14 januari 2017 uitgesproken.

Volgens rapporten is Ebrahim Firouzi ook al eens eerder gearresteerd en voorgeleid. In 2013 heeft het Revolutionaire Hof in Robat Karim, Teheran, Forouzi veroordeeld tot één jaar in de gevangenis en een verbanning van twee jaar uit de stad Sarbaz, Sistan en de provincie Baluchestan, op beschuldiging van “propaganda tegen de Islamitische Republiek”, van “het vormen en leiden van een tegennatuurlijke, evangelische, christelijke groepering” en van “het hebben van banden met buitenlandse antirevolutionaire personen en netwerken”, zegt Mohabat Nieuws.

Er zijn diverse rapporten over de afgelopen jaren over het arresteren en berechten van christelijke bekeerlingen in Iran. Een aantal mensenrechten organisaties publiceerden een gezamenlijke verklaring in december 2016, waarin ze de internationale gemeenschap vragen om te proberen vervolging van christelijke bekeerlingen in Iran te stoppen.

Iran: Vrouwen worden Gearresteerd, Gemarteld en Geëxecuteerd onder Rohani’s Toezicht

 Woensdag, 22 maart 2017

Iran is een Leidende Staat als het om Onderdrukking van Vrouwen gaat

Van alle dictators is bekend dat zij hun tegenstanders onderdrukken, liegen tegen de samenleving over hun beleid en gebruik maken van elke denkbare misdaad die nodig is om aan de macht te blijven. Hitler geloofde dat een leugen ongerijmd moest zijn om deze geloofwaardig te maken.

Terwijl de wereld 8 maart markeert als Internationale Vrouwendag, heeft de president van het  Iraanse regime, Hassan Rohani, onlangs opmerkingen gemaakt over vrouwenrechten (!) in een poging om zijn aandeel in het schoolrapport voor vrouwenhater van het Iraanse regime te camoufleren. Shahriar Kia schreef op 7 maart 2017 in ‘American Thinker’ het artikel dat als volgt luidt:

In zijn eigen memoires op pagina 571 tot 573 legt Rohani gedetailleerd uit hoe hij in 1980 begonnen is met de handhaving van verplichte hijab verordeningen, toen de moellahs hun historische campagne tegen Iraanse vrouwen startten.

Op een meer algemene schaal staat Rohani bekend om zijn absurde opmerkingen. Tijdens de campagne rond de presidentsverkiezingen van 2013 zei hij een keer: “Niet alleen geloof ik, dat wij helemaal geen politieke gevangenen zouden moeten hebben, maar ik geloof dat wij helemaal geen gevangenen zouden moeten hebben.”

Deze zelfde Rohani heeft in 1908 toen hij parlementslid was een theorie te berde gebracht van hoe je in het hele land voor veiligheid kunt zorgen: “Samenzweerders moeten voor het volk in het openbaar worden opgehangen tijdens het vrijdags gebed om meer invloed te hebben” zei hij, volgens de officiële Sharq website.

Rohani’s ambtstermijn is ook de thuisbasis van het keurmerk van systematische onderdrukking van vrouwen, arbeiders, studenten, schrijvers, journalisten, dissidente bloggers; van het opleggen van armoede en werkeloosheid aan een meerderheid van de Iraniërs; van onafgebroken bedreigingen van de media. Het straffen van politieke gevangenen is aanzienlijk toegenomen zelfs vergeleken met de jaren van Irans stokebrand Mahmoud Ahmadinejad. Tijdens Rohani’s bewind vol schendingen van de mensenrechten zijn er gemiddeld twee of drie mensen per dag terechtgesteld.

Van Iraanse vrouwen is hun grote deelname aan universitaire scholing bekend. Maar Iraanse vrouwen maken een kleinere kans om deel uit te maken van de beroepsbevolking dan hun tegenhangers in het door oorlog verscheurde Afghanistan en Irak. Dit ondanks het feit dat Rohani had gepleit om alle belemmeringen voor vrouwen weg te nemen en hen te voorzien van een groter aandeel in de politiek en economie.

Statistieken over de periode van maart 2015 tot maart 2016 tonen dat werkloosheid onder jonge Iraniërs hoger lag dan 26% en dat van de vrouwen er 42% geen werk had.

 “Uitgaande van cijfers waren er 300.000 vrouwen aan het werk met sociale verzekeringen. Deze cijfers zijn echter teruggezakt naar 100.000” zei Soheila Jelodarzadeh, adviseur van Rohani’s Minister van Industrie, Mijnen en Handel tegen het officiële ILNA nieuwsagentschap.
Wat betreft de kloof in beloning tussen mannen en vrouwen werkzaam in fabrieken, voegde deze adviseur er aan toe, ontvangen vrouwen in veel gevallen minder dan een derde van het vastgestelde minimumloon.

Rohani heeft ook gepleit voor het instellen van een Ministerie van Vrouwenzaken. Niet alleen is een dergelijk ministerie nooit tot stand gekomen, er ontbreekt in Rohani’s kabinet zelfs een vrouwelijke minister.

Gedurende de vier jaren van zijn bewind had Rohani de leiding over de vorming van aparte universiteiten voor mannen en vrouwen, waar vrouwen tot veel faculteiten beperkt toegang hebben. Veel studieboeken zijn gewijzigd ten nadele van vrouwen en vele terreinen worden uitsluitend aan mannen toegewezen.
Misschien is de gruwelijkste misdaad wel het fenomeen geweest van straatterroristen van het regime die zuur over vrouwen gooiden. Er is niet één persoon gearresteerd nadat rond de 15 vrouwen in de stad Isfahan waren aangevallen met bijtend zuur.

Inherent aan de aard van het regime van de moellahs zijn er geen specifieke cijfers over hoeveel vrouwen er zijn gearresteerd, gemarteld en terechtgesteld onder Rohani’s toezicht. Wees er echter maar van verzekerd, dat dergelijke statistieken, op zijn minst, bijzonder verontrustend zouden zijn.

Op 27 januari 2016, samenvallend met Rohani’s bezoek aan Frankrijk, hebben de leden van de Nationale Assemblée van het land een open brief aan President Hollande in Le Figaro gepubliceerd:

 “… de nieuwe versie van Irans Islamitische Wetboek van Strafrecht gaat door met het legaliseren van het stenigen tot de dood erop volgt.
In het algemeen staan vrouwen onder druk door gelegaliseerde discriminatie wat betreft het huwelijk, echtscheiding, het ouderschap en het erfrecht. Vrouwen worden nog steeds beschouwd als minderen, ze mogen niet werken en kunnen zonder toestemming van hun man  niet reizen.
Een wet uit 2013 is in het Iraanse parlement bekrachtigd die het mannen toestaat hun geadopteerde dochters te huwen zodra deze 13 jaar worden. Dit komt neer op het legaliseren van ongewenste seksuele intimiteiten met kinderen…”

Deze kleine staalkaart van feiten toont, dat ondanks al zijn beweringen dat hij “gematigd” of “hervormer” zou zijn, Rohani’s schoolrapport bewijst, met name wat vrouwenrechten betreft, dat hij niets meer of minder is dan nog een loyale aanhanger van het regime van de moellahs, dat ernaar streeft de gevestigde orde intact te houden.
Ondanks het feit dat Iran een van de meest meedogenloze regimes kent als het om vrouwenrechten gaat, gelooft men dat de vrouwen van Iran kunnen zorgen voor verandering, tenzij die onderdrukt wordt.

Toename van terechtstellingen en van hard optreden tegen jongeren in Iran

    

  28 februari 2017

Terechtstellingen en hard optreden tegen jongeren in Iran nemen gestaag toe. Talrijke gedetineerden van tussen de 20 en 30 jaar oud werden terechtgesteld of omgebracht in de afgelopen maanden, terwijl er tegelijkertijd honderden gearresteerd of mishandeld werden, meldde Donya Jam in ‘News Blaze’ van 26 februari 2017.
Tientallen gevangenen werden in de eerste twee weken van februari opgehangen, daaronder een massa-terechtstelling op 15 feb. van 12 gevangenen in de Gohardasht-Gevangenis, ten westen van Teheran. 13 gedetineerden, waaronder gevangenen van 29 en 30 jaar oud, werden terechtgesteld tussen 11 en 13 feb. in de gevangenissen van Qom, Zabol, Jiroft en Mashhad.
29 Jan. stelden functionarissen van het regime vier gevangenen in het openbaar terecht in de steden Bandar Abbas en Mashhad. Deze gevangenen waren allen midden 20. Berichten geven aan dat alleen al in januari 87 gedetineerden naar het schavot werden gesleept. Vele van deze terechtgestelden hebben nooit een eerlijk proces gekregen en enkele werden opgehangen terwijl hun rechtszaak nog liep.
 Over Hamid Ahmadi, een jonge wetsovertreder, wordt gemeld dat hij dreigt zeer binnenkort opgehangen te worden. De Verenigde Naties en vooraanstaande mensenrechtenorganisaties zoals Amnesty International hebben campagne gevoerd om deze terechtstelling tegen te houden. 160 Jongeren zitten in dodencellen in Iran, aldus de Verenigde Naties. En dat aantal zou wel eens nog hoger kunnen zijn.
Op 9 feb. schoten veiligheidstroepen in Shadegan (provincie Khuzestan in Zuidwest-Iran), een jonge Iraans-Arabische man dood. Zijn naam was Hassan Ablu Ghabish.
Naast deze ophangingen en moorden gaan de regime-autoriteiten ook gewoon door met arrestaties en aanvallen op jongeren, en dat op allerlei absurde gronden.
In Shiraz werd een tienermeisje dat met vriendinnen haar verjaardag vierde, bruut geslagen  en gearresteerd omdat ze ingescheurde jeans droeg. Twee jonge vrouwen werden in Dezful gearresteerd omdat ze op een bromfiets reden, en honderden werden tussen 2016 en januari 2017 wegens deelname aan gemengde party’s gearresteerd. In sommige gevallen heeft het regime de gearresteerden ook zwaar gestraft.
In mei 2016 hebben de Iraanse autoriteiten 30 studenten gearresteerd en afgeranseld wegens een gemengd afstudeerfeest. Het vonnis tot afranseling werd binnen 24 uur na hun arrestatie uitgesproken en uitgevoerd. Elke student kreeg 99 zweepslagen.
Arrestaties wegens deelname aan een gemengde party gaan gewoon door. Zo wordt bericht dat op 28 jan. jl. 13 jongens en meisjes in de provincie Gilan (Noord-Iran) gearresteerd werden.
Men kan zich afvragen waarom het regime zich in toenemende mate op jongeren richt? Als we terugdenken aan de grote anti-regeringsopstand in Iran van 2009, zien we dat de jeugd toen het voortouw name bij de demonstraties. Zij speelde een erg belangrijke rol bij de protesten. Daarom gebruikt het regime dit zware onderdrukkingsmiddel om angst aan te jagen en zo te voorkomen dat jongeren in opstand komen.
En bijkomende reden voor het harde optreden van het regime tegen party’s en soortgelijke bijeenkomsten is dat ze vrezen dat dergelijke bijeenkomsten zouden kunnen uitdraaien op anti-regeringsdemonstraties. Het regime doet al het mogelijke om een herhaling van de demonstraties uit het jaar 2009 te voorkomen.
Nu gebleken is dat hervormingen in Iran alleen maar een mythe zijn, zou een volgende vraag kunnen zijn wat dan wel een goede oplossing zou kunnen zijn om een eind te maken aan het lijden van de Iraanse jeugd? En hier willen de Iraanse jonge activisten gehoord worden door de internationale gemeenschap. Ze hopen op beëindiging van deals en onderhandelingen met het regime, en kijken uit naar erkenning van de aspiraties van het Iraanse volk naar vrijheid en democratie door de internationale gemeenschap.
Sourosh Abouthalebi, een Iraanse student in België die voor een master in politieke wetenschappen studeert, sprak zijn diepe bezorgdheid over de terechtstellingen uit. Hij riep de internationale gemeenschap op om economische transacties met Iran te bevriezen daar de voortzetting van dergelijke overeenkomsten bij de Iraanse leiders de indruk wekt dat ze gewoon door kunnen gaan met hun mensenrechtenschendingen.
“Handeldrijven met dit regime zonder enige vermelding van zorgen over de mensenrechtensituatie wordt door dit regime gezien als groen licht voor nog meer terechtstellingen,” verklaarde hij.
Abouthalebi voegde eraan toe dat landen in plaats daarvan het Iraanse volk zouden moeten steunen.
“Ieder land heeft een unieke kans om achter het Iraanse volk te gaan staan. Iraniërs zullen nooit vergeten wie er voor de rechten van het Iraanse volk is opgekomen, en dat in de donkerste periode van de Iraanse geschiedenis,” besloot hij
Afshin Motevalli, een Iraanse student die pedagogiek studeert aan de Universiteit van Oslo. verklaarde dat de internationale gemeenschap  alle contact met Iran zou moeten verbreken.
“Ik vraag de internationale gemeenschap om te stoppen met een beleid van appeasement ten opzichte van het Iraanse regime. Dit regime geeft er niets anders voor terug, noch aan zijn eigen volk noch aan de internationale gemeenschap, dan terrorisme, onderdrukking, terechtstellingen en afbraak,” verklaarde hij.
Motevalli vermeldde ook dat de wereldgemeenschap een regimewisseling in Iran door het volk en zijn verzetsbeweging zou moeten steunen.
“Regimewisseling is de enige methode om een einde te maken aan onderdrukking, martelingen en terechtstellingen, en tegelijk de enige weg naar democratie, gelijkwaardigheid, vrijheid en harmonie,” verklaarde hij ten slotte.
Iraanse jongeren worden onderdrukt. Ze snakken naar vrijheid en gerechtigheid. De enige manier om een einde te maken aan de terechtstellingen en de onderdrukking van de jeugd is een democratische regimewisseling. Daarom zou de internationale gemeenschap alle deals met Iran moeten bevriezen. Dit is de enige manier om een einde te maken aan het onrecht en tegelijk de enige manier om de jeugd van Iran een helderdere, veiligere en hoopvolle toekomst te bezorgen.
Mevr. Donya Jam is een Iraans-Amerikaanse christen en mensenrechtenactiviste. Ze heeft een graad van bachelor in de politieke wetenschappen van de Shenandoah-Universiteit.